தமிழ் සිංහල English
Breaking News

இராமநாதனால் உடைபட்ட தமிழர்-முஸ்லிம் நல்லிணக்கம் .!

கலாநிதி அமீர் அலி

( பொருளியல்துறை – மேர்டொக் பல்கலைக்கழகம், மேற்கு அவுஸ்திரேலியா)

(அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் இலக்கிய கலைச்சங்கத்தின் ஏற்பாட்டில் மெல்பனில் நடைபெற்ற நிகழ்வில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட உரை)

(2)

இன நல்லிணக்கத்திற்கு நேர்ந்த பின்னடைவு

அது ஒரு புறமிருக்க, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிக் காற்பகுதிவரை இலங்கை முஸ்லிம்களிடம் தமது இனம்பற்றிய வாதப்பிரதிவாதங்கள் எழவே இல்லை. அவரslm்கள் யாரென்பதுபற்றி அவர்களுக்கே தெளிவான ஒரு விளக்கமிருக்கவுமில்லை.

இந்தச் சூழலிலேதான் பிரித்தாளும் பிரித்தானியரின் குடியேற்ற ஆட்சி அப்போதிருந்த  இலங்கைச் சட்டசபையிலே இனவாரியாகப் பிரதிநிதிகளை  நியமிக்கலாயிற்று.

தமிழரின் பிரதிநிதியாக சேர் பொன்னம்பலம் இராமநாதன் அப்போது நியமனம் பெற்றிருந்தார். ஆனால்,  1880 களில் முஸ்லிம்களுக்கும் ஒரு பிரதிநிதி அச்சட்டசபையிலே நியமனமாகக்கூடிய ஒரு சந்தர்ப்பம் எழுந்தது.

இதை உணர்ந்த இராமநாதன்,  ” முஸ்லிம்களும் தமிழர்களே, ஆனால் அவர்கள் இஸ்லாமிய மதத்தைப் பின்பற்றுகிறார்கள் எனவும் அவர்கள் பேசுவது தமிழ், அவர்களின் சமூக சம்பிரதாயங்கள் எத்தனையோ தமிழரின் சம்பிரதாயங்களே”  எனவும் வாதிட்டு அவரது வாதத்தின் அந்தரங்க நோக்கமாக முஸ்லிம்களுக்கெனத் தனிப்பட்ட பிரநிதித்துவம் தேவையில்லையென்ற கருத்துப் பொதிந்திருந்ததை முஸ்லிம்கள் உணர்ந்தனர்.

இதனால் கொதிப்படைந்த சித்தி லெப்பை, ஐ. எல். எம். அப்துல் அஸீஸ் போன்ற முஸ்லிம் தலைவர்கள் இனத்தால் முஸ்லிம்கள் சோனகரென்றும், அவர்களையே ஆங்கிலத்தில் மூஅர்ஸ் என்று அழைக்கின்றனரென்றும்,  அப் யெர்களைப்பற்றிய ஒரு நீண்ட ஆய்வுக்கட்டுரையை எழுதி வெளியிட்டு அரசாங்கத்தின் கவனைத்தை ஈர்த்தனர். இந்தப் பெயர்களின் வரலாற்றுத் தோற்றத்தைப்பற்றிய சர்ச்சைக்குள் நான் இங்கு நுழைய விரும்பவில்லை.

 அது இவ்வுரையின் தலைப்புக்குத் தேவையுமில்லை. இருந்தும் இப்போராட்டத்தில் முஸ்லிம்கள் வெற்றிகண்டு சட்டசபையில் தமது சமூகத்துக்கெனத் தனிப்பிரதிநிதி ஒருவரையும் பெற்றுக் கொண்டனர். ஆனால், துரதிஷ்டமாக இந்தச் சம்பவமே முஸ்லிம்களுக்கும் தமிழருக்குமிடையே குறிப்பாக தமிழ்த் தலைவர்களுக்குமிடையே முதன்முதலாக ஒரு கசப்புணர்வைத் தோற்றுவித்தது. இந்தக் கசப்புணர்வே அரசியல் உருவத்தில் படிப்படியாக வளர்ந்து இரு சமூகத்தாரிடையேயிருந்த நல்லெண்ணத்தைச் சிதைக்கலாயிற்று.

1915ஆம் ஆண்டு வெடித்த சிங்கள-முஸ்லிம் இனக்கலவரத்தில் சிறுபான்மை முஸ்லிம்கள் சிங்கள கடும்போக்கு தீயசக்திகளினால் தாக்கப்பட்டு பல உயிர்களையும்slm2உடமைகளையும் இழந்தமையை வரலாற்றேடுகள் வெளிப்படுத்தியுள்ளன.

அந்தக் கலவரத்துக்குத் தூண்டுதல் வழங்கிய பல பௌத்த சிங்களத் தலைவர்களை அரசு கைது செய்து சிறையிலடைத்ததையும் அதே வரலாறு சுட்டிக்காட்டுகின்றது.

ஆனால், அந்தக் கைதிகளின் விடுதலைக்காக இங்கிலாந்துவரை சென்று வாதாடியவர் தமிழரின் தலைவர் இராமநாதன் என்பது முஸ்லிம்களுக்கு எத்தகையதொரு ஏமாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்குமென்பதை அன்றையத் தமிழ்ச் சமூகம் உணரத்தவறியதால்,  ஏற்கனவே இராமநாதனால் உடைபட்ட தமிழர்-முஸ்லிம் நல்லிணக்கம் மேலும் சிதறுண்டது.

பின்பு, 1930, 1940களில் இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்டம் பாக்கிஸ்தான் பிரிவினைப் போராட்டத்தைத் தோற்றுவித்தபோது தமிழ்த் தலைவர்களும் அவர்தம் ஆதரவாளர்களும் காந்தி பக்தர்களாகமாறி காங்கிரசை ஆதரித்துநிற்க,  முஸ்லிம் தலைவர்களும் அவர்களின் ஆதரவாளர்களும் ஜின்னாவின் பக்தர்களாக நின்று முஸ்லிம் லீக்கை ஆதரித்தனர். இந்த நிகழ்வு தமிழருக்கும் முஸ்லிம்களுக்குமிடையே இருந்த உறவை தொடர்ந்து நலிவடையச் செய்தது.

நாடு சுதந்திரம் அடைந்த பின்பு சிங்களவர்- தமிழர் உறவு பாஷைப் பிரச்சினையால் வேகமாகச் சிதைவுறத் தொடங்குவதற்கும் முன்பாக எழுந்த  முஸ்லிம் பாடசாலைப் போராட்டம் முஸ்லிம் – தமிழர் நல்லுறவை மேலும் சீரழித்தது.

இது ஒரு கசப்பான போராட்டம். இன்றுவரை இலங்கை முஸ்லிம்களின் கல்வி வளர்ச்சிபற்றி ஆராய்ந்த ஆய்வாளர்களெவரும் இந்தப் போராட்டத்தைப் பற்றிப் பூரணமாக ஆராயாதது ஒரு பெருங்குறையே.

அதைப்பற்றி இங்கு விளக்கமளிக்க நான் விரும்பவுமில்லை. ஆனால்,  அப்போராட்டத்தத்தைத் தொடர்ந்து மேலும் பல பிரிவினைவாதங்கள் நமது இரு சமூகங்களுக்கிடையேயும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வளரலாயின. உதாரணத்துக்குச் சில: இலங்கை வானொலியின் தேசிய தமிழ்  ஒலிபரப்பில் முஸ்லிம்களுக்கென பிரத்தியேக நேரம் தேவை என்ற கோரிக்கை, காலையிலே இடம்பெற்ற நற்சிந்தனை நிகழ்ச்சியிலும் சைவ நற்சிந்தனை, கிறித்தவ நற்சிந்தனை, இஸ்லாமிய நற்சிந்தனை என்ற பிரிவு ஏற்பட்டமை தமிழ் இலக்கியத்திலே முஸ்லிம் தமிழ் இலக்கியத்தை மட்டுமே முஸ்லிம் பாடசாலைகளிற் படிப்பிக்கும் முயற்சி, என்றவாறு கலையையும் கல்வியையும் சிந்தனையையும் இனவாரியாகவும் மதவாரியாகவும் பிரித்ததனால் முஸ்லிம் – தமிழர் நல்லிணக்கம் ஓயாது சரிவடைந்தது.

இவற்றிற்கெல்லாம் மகுடம் வைத்ததுபோல் அமைந்ததுதான் தமிழரதும் முஸ்லிம்களதும் அரசியல் போக்கு. தமிழரின் அரசியல் தலைவர்களும் முஸ்லிம்களின் அரசியல் தலைவர்களும் ஒருவரையொருவர் என்றுமே நம்பியதில்லை. தமிழரசுக் கட்சித்தலைவர்களோ இலங்கைத் தமிழ் காங்கிரஸ் தலைவர்களோ என்றுமே முஸ்லிம்களை சமநிலையில் வைத்துக் கணித்ததுமில்லை. அதேபோன்று முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகளும் தமிழ்த் தலைவர்களைத் தமது இனத்தின் பரம எதிரிகளாகவே கருதினர். உதாரணத்துக்காக சில தலைவர்களின் வெளிப்படையான கூற்றுக்களை இங்கே சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்:

முஸ்லிம்களைப்பற்றித் தமிழ்த் தலைவர்களின் சில கூற்றுக்கள்:

“நீங்கள் (முஸ்லிம்கள்) தராசோடும் முழக்கோலோடும் வந்தீர்கள், நாங்களோ வாளுடன் வந்தோம். உங்களை எப்படி நாங்கள் சமநிலையில் வைத்துப் பேசலாம்.”

“நீங்கள் அங்காடியில் வியாபாரம் செய்ய இடம் கேட்கிறீர்கள், நாங்கள் அரண்மனையிலே அந்தஸ்துக்காகப் போராடுகிறோம்.”

“நீங்களோ மாளிகைகளிலே வாழ்ந்துகொண்டு உங்கள் பாடசாலைகளை மாட்டுத் தொழுவங்களாக வைத்திருக்கிறீர்கள். நாங்கள் மண்குடிசைகளிலே வாழ்ந்துகொண்டு எங்கள் பாடசாலைகளை மாளிகைகளாக வைத்திருக்கின்றோம்.”

“ஆகவே உங்களை எவ்வாறு நாங்கள் சமநிலையில் வைக்கலாம்?”

தமிழரைப்பற்றி முஸ்லிம் தலைவர்களின் சில கூற்றுக்கள்:

“மூன்று தமிழனைத்தான் நம்பலாம்: இறந்தவன், இன்னும் பிறவாதவன், புகைப்படத்திலிருப்பவன்”

“தமிழன் ஒரு காபிர் (இறைவனை நிராகரிப்பவன்) காபிரின் உறவு கரண்டைக் காலுக்குக் கீழ.”

“தமிழனையும் சிங்களவனையும் சேரவிட்டால் நாம் மூழ்குவோம், பிரித்துவைத்தால் நீந்துவோம்.”

இக்கூற்றுக்களை மையமாகவைத்து வளர்ந்த இன உணர்வும் இன உறவும் எவ்வாறு நல்லிணக்கத்தை இரு சாரார்க்குமிடையே வளர்க்க முடியும்?

இவ்வாறு ஒருவரை மற்றவர் நம்பாமல் வாழ்ந்த சூழலில் வியாபாரத் திறனுள்ள முஸ்லிம்களும் அவர்களின் தலைவர்களும் பெரும்பான்மை இனத்துடன் சேர்ந்து தமிழரின் கண்ணீரிலே அரசியல் இலாபம் தேடியதில் ஆச்சரியம் எதுவும் இல்லை. 1950களிலிருந்து 2009 வரையுள்ள இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் முஸ்லிம்களின் அரசியல் அத்தியாயத்தினுள் இழையோடி நிற்கும் ஒரே உண்மை இதுதான். இதனைப் பூசி மெழுக வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஆனாலும் இத்தனைக்கும் மத்தியிலே வடக்கிலும் கிழக்கிலும் அதுவும்slm3 குறிப்பாகக் கிழக்கில் வாழும் தமிழரையும் முஸ்லிம்களையும் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது அவர்கள் பிட்டும் தேங்காய்ப் பூவும்போன்று நெருங்கி வாழ்கின்றனரென்று மேடைப் பிரசங்கிகள் வாயாரப் புகழ்வதையும் கேட்கிறோம்.

நெருங்கி வாழ்வது வேறு. இணங்கி வாழ்வது வேறு. இந்தப் பிரசங்கிகளிடம் நான் கேட்கும் கேள்வி இதுதான்: நீங்கள் குறிப்பிடும் பிட்டு வண்டுப் பிட்டா? குழல் பிட்டா? வண்டுப் பிட்டுக்குள் மாவும் தேங்காயும் கலந்திருக்கும். ஒன்றிலிருந்து மற்றதைப் பிரிப்பது கடினம்.

ஆனால், குழல் பிட்டில் தேங்காயும் மாவும் ஒன்றின்மேல் மற்றது ஓரத்தில் தொட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் அவை உண்மையிலே பிரிந்துதான் இருக்கின்றன. கிழக்கிலே இதைத்தான் காண்கிறோம். மட்டக்களப்புக்குத் தெற்கே முஸ்லிம்கள் வதியும் காத்தான்குடி மாவென்றால் அதன் இருகோடியிலும் அமைந்துள்ள தமிழ்க் குடிகளின் ஆரையம்பதியும் கல்லடியும் தேங்காய்ப்பூ.

முஸ்லிம்களின் சாய்ந்தமருதூரும் நிந்தவூரும் தேங்காய்ப்பூவென்றால் அவ்வூர்களுக்கு நடுவிலே சிக்கியிருக்கும் தமிழர்களின் காரைதீவு மாவு. அதேபோன்று மட்டக்களப்புக்கு வடக்கே முஸ்லிம்களின் ஏறாவூர் தேங்காய்ப்பூ என்றால், அதன் இருமருங்கிலுமுள்ள தமிழர்களின் தன்னாமுனையும் செங்கலடியும் மாவு. இப்படி நெருங்கி வாழும் இரு இனங்களின் உறவு ஓர உறவா? ஆழ உறவா?

குழல் பிட்டு வண்டுப் பிட்டாக மாறவேண்டுமாயின் இன உறவு ஆழமானதாக மாறவேண்டும். அந்த உறவு பல பரிமாணங்களில் வடிவெடுக்க வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக, குடும்பங்களிடையே திருமணங்களும் விருந்துபசாரங்களும் இளைஞர்களிடையே இனங்கலந்த விளையாட்டுக் கழகங்களும், இசைக் குழுக்களும், கலாசார நிகழ்வுகளும், புத்திஜீவிகளிடையே இனங்கலந்த இலக்கிய மன்றங்களும், வாசகர் வட்டங்களும், சமூகசேவை இயக்கங்களும் என்றவாறு பல வடிவங்களில் தமிழர்களும் முஸ்லிம்களும் கலந்துறவாடும்போதுதான் இன உறவும் நல்லிணக்கமும் ஆழமாகக் காலூன்றும். வடக்கிலும் கிழக்கிலும் இந்த வடிவங்கள் உண்டா? இல்லையென்றால் இவ்விரு சமூகத்தாரின் உறவு ஓர உறவே.

சந்தையிலே மட்டுமே இவ்விரு இனங்களும் சந்தித்து உறவாடுகின்றன. ஒரு முஸ்லிமோ தமிழனோ ஒரு பொருளையோ சேவையையோ இன்னொரு தமிழனுக்கோ முஸ்லிமுக்கோ விற்கிறான். மற்றவன் அதை வாங்குகிறான். அத்துடன் அவர்களின் உறவு அடுத்த சந்தைச் சந்திப்புவரை பூரணமாகிவிட்டது.

முன்னர் குறிப்பிட்ட அர்த்தபுஷ்டியுள்ள உறவுப் பரிமாணங்களெல்லாம் தத்தமது சொந்த இனத்துக்குள்ளேதான் காணப்படுகின்றன. இதுதான் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் இன்று நாம் காணும் யதார்த்தம். இந்த யதார்த்தத்தை மூடிமறைத்துவிட்டு,  நாங்கள் பிட்டும் தேங்காய்ப்பூவும்போல் நெருங்கி வாழ்கிறோம் என்று பறையடிப்பதில் எந்த அர்த்தமுமில்லை.

சந்தை உறவைக்கூட இனி வேண்டாமென்று இன்று ஓர் இயக்கம் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் தலைவிரித்தாடுவதை யாழ்ப்பாணத்திலும், வவுனியாவிலும், கிரானிலும் காளான்கள்போ்று தோன்றிமறையும் சுவரொட்டிகள் அம்பலப்படுத்துகின்றன.

(தொடரும்)

Comments

comments

Share this post:

Recent Posts

This site is protected by wp-copyrightpro.com